Gisteravond werd in Cultuurhuis Diamantslijperij in Amsterdam het symposium Future of Games gehouden. Hier zou gesproken worden over welke vorm de gamesector aangenomen zou (kunnen) hebben in 2020. Naar aanleiding van een Tweet van Jesse Zuurmond (Xi-Online) wist ik nog net op tijd m’n pasta naar binnen te slurpen om als warhoofd bij de lezing te verschijnen. Na wat rond te speuren bleken er aardig wat schrijvers (en lezers) van gameblog Bashers (David, Ellen, Vlad, Menno) rond te lopen, en ondanks dat het evenement gesponsord werd door de HvA waren er geen studenten van Interactieve Media te ontdekken op het meisje achter de balie na. Typisch.

Kars Alfrink (Leapfrog) deed als eerste het woord. Hij ging in op de spelontwikkeling voor de urbane leefomgeving. Hierin noemde hij parkour als ongemedieerde vorm. Hoewel in deze bezigheid – van klauteren voor volwassenen – geen regels zitten, gaat het wel sterk om taktiek en doelen. Als toekomstbeeld zouden spelers/burgers van een urbane game zelf regels gaan maken en handhaven, gamen zou zo een nieuwe sociale dimensie kunnen toevoegen aan onze aanwezigheid in de publieke ruimte. Specifieke soorten urban gaming die Alfrink voor ogen heeft kwamen niet echt concreet in beeld, en helaas bleef het dan ook bij een visie die beperkt bleef tot het naar elkaar toe groeien van de publieke ruimtes en haar gebruikers als twee organische entiteiten.

Hierna nam Jeroen Elfferich (Ex Machina) het stokje over. Zijn verhaal ging meer over de vorm en beleving van gaming in de toekomst. De huidige vorm (die van consoles) zou in de toekomst een minder prominente een rol gaan spelen en de sociale relaties in en om de game heen zouden voor meer immersion (of betrokkenheid) leiden. Als voorbeeld voor de onbepaaldheid van plaats in dit toekomstbeeld werd OnLive aangehaald. Zo’n soortgelijk platform (bits en bytes streamen vanaf een centrale server in plaats vanaf te spelen vanaf een fysieke drager) zou de gehele ontwikkeling van ubiquitous gaming stimuleren.

Daaropvolgende stortte David Nieborg (tutor aan de UvA) zich op de verhoudingen tussen publishers en ontwikkelaars.
Zijn toekomstvisie was bewust wat minder positief; capitol neemt het langzaam over van creativiy. Niet alleen wordt het beleid van game-uitgevers steeds meer bepaald door marketingstrategiën, ook de diversiteit in franchises heeft hier onder te leiden. Langzaam aan zou de industrie dus veranderen in een uniforme brij die verdacht veel doet lijken op de oligopolie van de traditionele cultuurindustrie. Controverse bleek het statement doordat onafhankelijke ontwikkelaars nu juist wel een podium weten te vinden voor hun games (zie Apple Appstore, Steam etc.). Een ander hekel onderwerp was of creativiteit en kapitaal elkaar nou uitsluiten of elkaar versterken (dus kapitaal als kans voor schaalvergroting). Hoewel ik denk dat David een goed punt heeft als het gaat om verzadiging van diversiteit als het gaat om grote producties, zijn er al veel ontwikkelingen (in trendspotting werd 2008 het ‘jaar van de indie-games’ genoemd) buiten alle consoles waar hele nieuwe subgenres gevormd worden.

Verder deed GAF van Baalen (Ranj) het boekje open over de belangen en kansen van serious games, en de algehele maatschappelijke rol die games kunnen vervullen. Ellen de Lange-Ros (Faxion) ging hier op door en betoogde daarnaast dat er nog een grote mindswitch gemaakt moet worden met de benadering van het medium. Games moeten hiervoor vooral gespeeld worden om serious genomen te kunnen worden.

Na de pauze werden er discussies gehouden die af en toe weinig genuanceerd aandeden. De rol van spelen, de productie en distributie kwamen voorbij. Maar uiteindelijk was iedereen het toch wel met elkaar eens; het is tijd om het vakgebied op speelse (of experimentele) wijze te ontplooien. Tip voor de organisatie: geef sprekers meer tijd om hun visie uit te bouwen en te beargumenteren óf organiseer een debat met heldere stellingen.